To go po prostu kręciło.

Jedna z pierwszych kochanek znanego wodza Nadieżda Krupska żywo brała udział w rewolucyjnej walce. Krupska była kobietą drobnej budowy, miała ciemne włosy i uchodziła za atrakcyjny kąsek. Lenin i jego ambicje zrobiły na niej niemałe wrażenie. W niedługim czasie doszło do zaręczyn między dwojgiem kochanków.

Zostali razem skazani przez władze na zesłanie na Syberię. Między dwojgiem nie układało się już najlepiej. Powoli przestali stawać się dla siebie atrakcyjni fizycznie. Zauroczenie zaczęło mijać.

Lenin gustował w kobiet z wyższych sfer, które to panie prowadziły niezwykle wykwintny styl życia. Koło 1906 roku nawiązał żarliwy romans z panią z takich właśnie sfer – znaną jako Elizabeth de K. Był to pełen ekspresji związek,  gdzie dwa inne i przeciwstawne światy – świat polityki i wyższych kulturalnych sfer próbował jakoś się ze sobą dogadać. Z różnym skutkiem.

Elizabeth próbowała również udzielać się politycznie, by zadowolić swego kochanka. Nie zapominajmy, ze Lenin w tym samym czasie miał żonę i kochankę, do tego jeszcze polityka, która zajmowała go bez reszty. Dla kochanki Lenin gospodarował każda wolną chwilę, by ciągle podsycać łączącą dwoje namiętność. Ich romans trwał przez parę lat, by w końcu zrozumieli oboje, że ich światy są kompletnie inne. Dla kochanki Lenina to był szok.

Józefina wykorzystała przybycie Piusa VII na proces namaszczenia męża, by podbudować swą nadwątloną pozycję. Przyznaje przed papieżem, iż nie ma ślubu kościelnego z Napoleonem, wobec czego koronacja musi zostać przesunięta przez wzburzonego papieża. 1804 rok to czas zawarcia ślubu kościelnego, na którym Józefinie zależało. Napoleon mimo to nadal ma młode kochanki, jakby na przekór żonie.

Józefina cały czas boi się, iż któraś z nich da cesarzowi potomka,czyli to, czego ona sama nie uczyniła. Największy rozgłos zyskał romans wodza z Marguerite Weymer.  Była ona ledwie 16-letnią aktorką komediową. Po kilku latach bardzo utyła  nosząc miano wieloryba.  Napoleon rozstał się z nią bowiem kobieta miała też związki lesbijskie z innymi kobietami.

Napoleon mawiał: „Miłość to jedyna namiętność zamieniająca ludzi w zwierzęta. Miewam ruję, jak pies”.

Jego miłostki były liczne, ale i bardzo powierzchowne. Po bitwie pod Pułtuskiem Napoleon poznaje Marię Walewską, która jest żoną siedemdziesięcioletniego starca. Maria Walewska ma opinię osoby skromnej i niezwykle pobożnej, czyli jest zupełnym przeciwieństwem Józefiny. Adoracja ze strony Napoleona, prezenty i listy, nie pomagają podbić serca kobiety, która go odrzuca. Politycy widząc, że ta znajomość, jeśli nie dojdzie do skutku może mieć nieprzyjemne konsekwencje polityczne dla Polski, przekonują męża Walewskiej, by ten przekonał żonę do oddania się wodzowi. Ta bardzo niechętnie, godzi się dla dobra kraju ulec Napoleonowi.

Maria mdleje, a on gwałci nieprzytomną kobietę. Romans mimo to trwał aż trzy lata. Wódz nazywał w tym czasie Marię polską żoną. Jednak nadal nie potrafi postarać się o potomka, choć Maria ma już dziecko ze swoim starym mężem. Napoleon obawia się bezpłodności,dlatego wieść o ciąży Marii bardzo go raduje. Aleksander Walewski, syn Napoleona zrobi potem karierę  na dworze. Napoleon ma pewność, iż nie jest bezpłodny i chce rozwodu z Józefiną. Pragnie poślubić kobietę, która dała mu dziedzica.

Józefina ma już jednak nowego, młodego kochanka i wcale jej nie spieszno do męża.

Józefina przybywa dopiero po jakimś czasie,choć wcale jej to nie na rękę, nie kryje też tego. Ze wspomnień innych generałów możemy wyczytać, iż Bonaparte oddawał się małżeńskim igraszkom nawet w obecności innych osób, tak bardzo spragniony był bliskości żony.

Józefina nie była zachwycona takim uczuciem, które sięgało wręcz obłędu. Napoleon mimo że dowodził wojskiem koncentrował się na listach do zony i myślach bardzo cielesnych. Seks oralny, pieszczoty piersi – oto czym zaprzątnięty był umysł wodza.

Po udanej bitwie pod Rivoli Napoleon wraca do domu i Józefiny. Tej jednak nie zastaje.

Żona zabawia się z młodym kochankiem, porucznikiem Charlesem,  gdzie indziej. Gdy Bonaparte robi ej scenę zazdrości, prosząc wyjaśnienia, ta wybucha płaczem i zaprzecza. Bonaparte chce wierzyć w jej niewinność i nadal daje się manipulować intrygantce. W końcu docierają do zaślepionego małżonka plotki o niewierności i o tym , iż zrobiono z niego rogacza.

Napoleon nie chce być pośmiewiskiem, pragnie zemsty. Postanawia też zdradzić żonę.

Wybór pada na młodą żonę jednego z poruczników. Napoleon ma pociąg do musztry i munduru, Paulina wdziewa wojskowe, męskie stroje, czym strasznie go podnieca. Kostiumy erotyczne w sypialni podniecają wielu mężczyzn, Napoleon jako wojskowy,  ma akurat pociąg do munduru. Józefina w kocu dowiaduje się o zdradzie męża. Dowiaduje się w sposób bardzo szczególny. Otóż Anglicy przechwytują namiętne listy Napoleona do Pauliny i drukują je, co czynią też gazety we Francji. Józefina, by nie stracić na pozycji, godzi się z mężem. On, za namową dzieci swej żony – Eugene i Hortense, przystaje na to, by nadal z nią być. Jednak od tej chwili ich relacje ulegają zmianie.

Prowadziła ona bardzo hulaszczy tryb życia, trwoniąc bezmyślnie resztę majątku. Józefina była uważaną wówczas za wzór urody tamtych czasów.

Miała ona smukłą i uwodzicielską sylwetkę oraz brązowe, kręcone włosy. Potrafiła uwydatnić swe wdzięki strojami w postaci sukienek z odkrytymi ramionami, które podkreślały jej talię oraz uwydatniały biust.

Dobrze skrojone gorsety gościły więc często w jej szafie.  Dzięki wdziękom odzyskała z nawiązką utracony majątek, zaś sam stała się ważną personą w wysokich kręgach. Dziwne jest więc, ze Napoleon, nieśmiały i zakompleksiony związał się z kobietą próżną, rozwiązłą i niezbyt skromną.

Napoleon, gdy został dowódcą wojsk wewnętrznych zaczął wzbudzać zainteresowanie u pań, głównie z powodu zajmowanego stanowiska, nie prezencji. Napoleon poznał Józefinę wykonując obowiązki służbowe. Syn Józefiny pragnął zatrzymać szpadę po swym zabitym ojcu, co Napoleon zapamiętał i prośbę ową spełnił, nie odbierając mu jej. Józefina osobiście podziękowała Napoleonowi, i w ten sposób nastąpiło ich poznanie. Kobieta zrobiła ogromne wrażenie na nieśmiałym dowódcy , który zapragnął umówić się z nią jeszcze.

Zrobiła to z czysto pragmatycznych pobudek – Napoleon, jako dzierżący władzę, mógł być jeszcze przydatny.

Mimo iż piękne kobiety zawsze onieśmielały Napoleona, u boku Józefiny czuł się on pewnie, bowiem kobieta potrafiła sprytnie poprzez swa uprzejmość manipulować nim. Wódz czuł się pewniej, doceniony i ważny. Nic więc dziwnego, iż wkrótce zakochał się w Józefinie. Kobieta w tym czasie romansowała z innymi wysoko postawionymi notablami, o czym Napoleon wiedział z pewnością. Nie potrafił jednak przestać kochać kobiety. Wkrótce zostali oni kochankami, wzniosłe uczucie zostało w końcu skonsumowane.

Dla Józefiny był to normalny sposób miłego spędzania wieczoru, dla Napoleona sex z Józefiną był spełnieniem ukrytych marzeń, czymś wzniosłym i niezwykłym. Napoleon zakochał się wręcz do szaleństwa, pozostawił po sobie listy miłosne, pisane do kobiety, pełne pasji, ekspresji, namiętności. Dla Józefiny Napoleon był małym i zabawnym Korsykaninem, jak o nim mawiała, traktując go czysto instrumentalnie. Nic dziwnego, że propozycja małżeństwa totalnie ją zaskoczyła. Chciała być jego kochanką, nie żoną, bo pragnęła zabawy, nie statecznego i ułożonego życia u boku nudnego męża.

Do małżeństwa z Józefiną nakłonił go jeden z kochanków Józefiny, dla którego było to korzystne   rozwiązanie ze względów materialnych. Mógł nadał liczyć na względy kochanki, ale utrzymywał by ją ktoś inny. Widząc namiętność Napoleona, ślepą miłość, która w jakiś sposób jej schlebiała, a także licząc na to, ze ten człowiek coś jednak osiągnie, zgodziła się na małżeństwo. Rodzina Bonapartych była przeciwna temu małżeństwu, nie akceptując rozrzutnego trybu życia wybranki serca Napoleona. Równie przeciwne małżeństwu były dzieci Józefiny, które czuły się odrzucone i bały innego życia. Do ołtarza prowadził Józefinę ów kochanek, czyli Barras. 1796 roku, w dniu 9 marca Józefina została żoną Napoleona Bonaparte.

W wieku szesnastu lat przeżywa swój pierwszy romans heteroseksualny. Były to bardzo niewinne zaloty, które jednak pozostały głęboko w sercu wielkiego wodza. Dziewictwo przyszło Napoleonowi stracić dopiero w wieku lat osiemnastu. Z kim? Z paryską prostytutką. Młody Bonaparte w swym późniejszym pamiętniku nazywa ten fakt przemyślanym eksperymentem filozoficznym.

Bonaparte cierpiał  ponoć z powodu problemów z członkiem. Jego problemem miał być mały penis, dlatego tak późno, jak na tamte czasy, rozpoczął on współżycie seksualne.

Ciekawostką jest fakt, że penis Napoleona został obcięty podczas sekcji jego zwłok, a potem sprzedany w 1969 roku w domu aukcyjnym.

Wróćmy jednak do żywota tego wielkiego wodza. Napoleon zakochuje się prawdziwie w wieku dwudziestu pięciu lat. Wybranką jego serca jest znana ze swej piękności Desiree Clary. Napoleon pisał do kobiety pełne namiętności listy miłosne, gdy ta przebywała z rodzicami poza Paryżem. Bogaci rodzice panny nie akceptowali tego związku , co osłabiło uczucia niezbyt majętnego Napoleona. Związek obumarł naturalnie.

Napoleon potem uwikłany był w wiele innych relacji, dla odmiany z dojrzalszymi do siebie kobietami.

Być może powodem dla którego jego rówieśniczki nie zwracały nań uwagi był fakt, że Napoleon nie przywiązywał wagi do wyglądu zewnętrznego. Wiecznie rozczochrany, niemiodnie ubrany, niechlujny, brudny wręcz nie sprawiał dobrego wrażenia. Zły los odwrócił się od biednego żołnierza, gdy mianowano go dowódcą wojsk, które wybawiły republikę od nie lada problemu, niwecząc tym samym zaistniały bunt rojalistów. Bonaparte został mianowany generałem przejmując dowodzenia nad armią wewnętrzną.

Jego pierwsza miłość to Sofia Subiran – niestety żona wysoko postawionego komisarza. Franco, który jako młody żołnierz został posłany do Maroka wyrażał swe płomienne uczucie i żądze w listach, które posyłał kobiecie, nie bacząc na to , że jest żoną innego. Nic z tego oczywiście nie wynikło, mimo, że Franco podkochiwał się  w Sofii przez parę dobrych lat. Był za młody, zbyt infantylny i nie potrafił zaimponować dojrzałej kobiecie. Łechtał tylko mile jej dumę listami miłosnymi, na które mu pozwalała.

Wojna w Maroku wywarła wpływ na całe życie młodego Franco. Został on raniony w podbrzusze i najprawdopodobniej przez to miał kłopoty z erekcją i własną seksualnością. Wysłany po jakimś czasie do Oviedo poznał tam piękną brunetkę, która odwzajemniła uczucie 24-letniego mężczyzny. Dziewczyna była 9 lat młodsza, musieli więc czekać na legalizację związku dobrych parę lat. W 1923 roku, po osiągnięciu przez ukochaną Marię pełnoletniości młodzi pobrali się.

Młoda dziewczyna, jak każda młoda kobieta była zafascynowana zdecydowanie starszym mężczyzną. Jednak mimo tego w związku tym nie było dużej namiętności.

Generał Franco wolał inne przyjemności, igraszki miłosne zdawały się go nie interesować. Gra w karty oraz inne hobby – wędkarstwo wypełniały mu wolny czas.  W 1926 roku na świat przychodzi ich jedyne dziecko – córeczka Nenuca. Franco nic nie robił sobie z plotek jakoby mała nie była jego dzieckiem, a córką jego brata Ramona.  Mimo nudy w małżeństwie oboje nigdy nie zostali przyłapani na zdradzie, według podań żadne z nich nie zdecydowało się też na innych partnerów.

To działa na kobiety i przyciąga je,  jak muchy lep.

Wiedzieli o tym wielcy wodzowie, dyktatorzy, politycy, tak jak wiedzą dzisiejsi sportowcy, artyści, czy pisarze.  Znane nazwisko otwiera większość drzwi, zaś otwarte drzwi gwarantują otwarcie serca prawie każdej kobiety. Władza jednak ma to do siebie, że demoralizuje. Jacy są w zaciszu domowych wielcy tego świata i dyktatorzy – czy są tak samo bezlitośni w alkowie swej sypialni, jak wobec politycznych wrogów? Niekoniecznie, czasem krwawy żołnierz jest uroczym człowiekiem w życiu prywatnym i nigdy nie posadzilibyśmy go o terror polityczny.

Czy widząc generała Pinocheta wpatrzonego w swoją żonę można posadzić go o  bezlitosny reżim wobec swych wrogów? Można się dać oszukać nie znając faktów ani historii, bowiem ten okrutny dyktator był jednocześnie kochającym i czułym mężem. Mężem, który nigdy nie zdradził swej kobiety. Zresztą nie musimy szukać daleko – każdy wie kim był Hitler. Człowiek ten posłał do gazu miliony ludzi, w życiu prywatnym ciężki i trudny, ale był wspaniałym panem dla swego przyjaciela – owczarka niemieckiego, dla którego był zdecydowanie bardziej ludzki, niż dla innych.

Dychotomia to częsta cecha wielkich tego świata, polityków, papieży, czy też artystów.

Inni w zaciszu domowym, inni w blasku fleszy i życiu zawodowym. Jak świat światem długi i szeroki tacy ludzie istnieli i zapewne istnieć jeszcze będą. My pozostaniemy jednak w alkowach sypialni wielkich dyktatorów, bo o tym traktować będą giganci. net.